خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر یاد عشق بار هوس می توان کشیدبر بوی گل درشتی خس می توان کشید
۲
در تنگنای خاک همین گوشه دل استامروز گوشه ای که نفس می توان کشید
۳
رفتم به راه عشق به امید بازگشتپنداشتم که پای به پس می توان کشید
۴
ساقی کند مسلسل اگر دور جام راخوش حلقه ها به گوش عسس می توان کشید
صفحهٔ ۱ از ۳