خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در مشرب من صبح چه گویم چه اثر داداین شیر مرا غوطه به دریای شکر داد
۲
از رفتن چون ندهم پشت به دیوارآسوده شد از سنگ درختی که ثمر داد
۳
شوریده نمی خواست اگر عشق جهان رادر کوچه وبازار مرا بهر چه سر داد
۴
هرمورسمندی است کمر بسته درین دشتزان حسن گلوسوز که لعلت به شکر داد
صفحهٔ ۱ از ۳