خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا روشنی صدق به دل یار نگرددگفتار تو آیینه کردار نگردد
۲
کوته بود از سوختگان دست تعدیپروانه به شبگرد گرفتار نگردد
۳
در ساغر چشم است می طفل مزاجیافسانه حریف دل بیدار نگردد
۴
رخساره گلرنگ تو هردم به هوایی استچون چشم گرانخواب تو بیمار نگردد
صفحهٔ ۱ از ۲