خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی دست کرم خواجه ز امساک برآردقارون چه خیال است سر از خاک برآرد
۲
از طول امل هر که دهد دام سرانجامچون موج ز دریا خس و خاشاک برآرد
۳
شد روی ترا پرده عصمت خط مشکینخون مشک چو گردد نفس پاک برآرد
۴
چون فاخته مرغی که ز کوته نظران نیستدر بیضه سر از حلقه فتراک برآرد
صفحهٔ ۱ از ۳