خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو عشق که دودم ز دل تنگ برآرداین سوخته تخم از جگر سنگ برآرد
۲
دنباله‌رو محمل او را چه بود حالجایی که جرس ناله به فرسنگ برآرد
۳
این نقش که زد ساعد سیمین تو برآباز دست تو دل کس به چه نیرنگ برآرد
۴
تدبیر من آهنگ زمین بوس تو داردتا پرده تقدیر چه آهنگ برآرد
صفحهٔ ۱ از ۲