خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر لحظه ترا حسن به صد رنگ برآرداز دست تو دل کس به چه نیرنگ برآرد
۲
محتاج به می نیست رخ لاله عذاراناین جام ز خود بادهٔ گلرنگ برآرد
۳
چون غنچه به دامن دهدش برگ شکرخندآن را که بهاران به دل تنگ برآرد
۴
از نالهٔ بی‌پردهٔ ما داغ و کباب استهر کس نفس از سینه به آهنگ برآرد
صفحهٔ ۱ از ۳