خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن کس که تمنای بَر و دوش تو داردگر خاک شود دست در آغوش تو دارد
۲
بر چهرهٔ خورشید فروغِ تو گواه استاین چشم پرآبی که در گوش تو دارد
۳
در دولت بیدار دهد غوطه جهان رافیضی که دم صبح بناگوش تو دارد
۴
جوشن چه کند با نظر موی شکافان؟عاشق چه غم از خط زره‌پوش تو دارد؟
صفحهٔ ۱ از ۲