خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرددر هیچ زمین نیست قرارم چه توان کرد
۲
چون آبله در ظاهر اگر رنگ ندارمدر پرده غیب است بهارم چه توان کرد
۳
شیرازه نگیرد به خود اوراق حواسمبرهم زده زلف نگارم چه توان کرد
۴
چون گرد ز من نیست اگر پست وبلندمخاک ره آن شاهسوارم چه توان کرد
صفحهٔ ۱ از ۳