خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از طوطی من روی سخن رنگ برآورداین آینه را حرف من از زنگ برآورد
۲
از ننگ طمع نام نبود اهل سخن رااین طایفه را نام من از ننگ برآورد
۳
فریاد کز این نغمه شناسان مخالفنتوان نفس از سینه به آهنگ برآورد
۴
خورشید دو صدبوسه به سرپنجه خود زدتا لعل مرا از جگر سنگ برآورد
صفحهٔ ۱ از ۲