خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزی که مرا موج نفس دام سخن شدشد طوطی چرخ آینه و واله من شد
۲
هر مدِّ فغان کز دل پردرد کشیدمشد شاخ گل و سرخط مرغان چمن شد
۳
در خدمت آیینهٔ دل صرف شدی کاشعمری که مرا صرف به پرداز سخن شد
۴
هر آه که بی‌خواست برآمد ز دل مناز بهر برون آمدن از خویش رسن شد
صفحهٔ ۱ از ۲