خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیفیت می زاهد فرزانه نداندتا سرنکند در سرپیمانه نداند
۲
زاهد که بود خشک تر از دانه تسبیححق نمک گریه مستانه نداند
۳
در کعبه ام ویاصنم آید به زبانمسرگرم جنون کعبه وبتخانه نداند
۴
عمری است سراسر رو آن کوچه زلف استچون موی به موحال دلم شانه نداند
صفحهٔ ۱ از ۲