خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش وقت گروهی که در اندیشه یارندچون کعبه روان روی به دیوار ندارند
۲
در دامن یارند چو آیینه شب وروزهر چند گرفتار درین گرد وغبارند
۳
دارند بر این سبز چمن سیر چو پرگارهر چند که چون نقطه مرکز به قرارند
۴
گردن نکشند از خط تسلیم به هر حالگر بر سر تختند وگربرسر دارند
صفحهٔ ۱ از ۴