خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغی که مرا بر دل دیوانه گذارندشمعی است که بر تربت پروانه گذارند
۲
جمعی که قدم بر در میخانه گذارندشرط است که سربر خط پیمانه گذارند
۳
از بیخبران شو که کلید درخلدستپایی که درین مرحله مستانه گذارند
۴
بر شعله بیباک بود سیلی صرصردستی که مرا بر دل دیوانه گذارند
صفحهٔ ۱ از ۴