خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خون بهتر ازان می که چشیدن نگذارندپیکان به ازان غنچه که چیدن نگذارند
۲
غیر از لب افسوس گزیدن چه علاج استآن راکه لب یار گزیدن نگذارند
۳
بوسیدن کنج لب ساقی چه خیال استآن را که لب جام مکیدن نگذارند
۴
بال وپر ارباب هوس غنچه نگرددجایی که مرا چشم پریدن نگذارند
صفحهٔ ۱ از ۳