خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر نقطه کز این دایره بیکار شمارندصاحب نظران خال لب یار شمارند
۲
رویی که در او راز نهان را نتوان دیدروشن گهران آینه تار شمارند
۳
بیدار کن از عشق دل مرده خود راتا خواب ترا دولت بیدار شمارند
۴
زان روز حذر کن که به دامان تو چون گلهر خرده که دارای همه یکبار شمارند
صفحهٔ ۱ از ۳