خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دست رود خامه چو نام تو نویسندپرواز کند دل چو پیام تو نویسند
۲
حرزی که بردزنگ ز آیینه دلهااز روی خط غالیه فام تو نویسند
۳
در حوصله دفتر افلاک نگنجدگرشمه ای از ماه تمام تو نویسند
۴
چون شهپر جبریل برافلاک کند سیربرصفحه هر دل که کلام تو نویسند
صفحهٔ ۱ از ۳