خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با روی تو آیینه روشن چه نمایدبی چهره گلرنگ تو از گل چه گشاید
۲
در روز چسان جلوه کند کرم شب افروزبا چهره تابان تو چون مهر برآید
۳
شبنم نرباید ز چمن جلوه خورشیدزینسان که نگاه تودل از خلق رباید
۴
از نغمه محال است شود باز دل تنگاز باد نفس غنچه پیکان نگشاید
صفحهٔ ۱ از ۳