خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآیداین ریشه محال است ازین خاک برآید
۲
ازصافی سرچشمه شود آب روان صافدل پاک چو گردید نفس پاک برآید
۳
پر نور کند چون نفس صبح جهان راآهی که به صدق از جگر چاک برآید
۴
بر بیغمی باده انگوردلیل استاشکی که ز شادی ز رگ تاک برآید
صفحهٔ ۱ از ۳