خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آهی که ز دلهای هوسناک برآیددودی است که از بوته خاشاک برآید
۲
در سوزش دل کوش که در مزرعه امکانتخمی که شود سوخته از خاک برآید
۳
بیرون نبرد سرکشی از خوی نکویانگر آه جگر سوز به افلاک برآید
۴
از باده گلرنگ مرا باز شود دلاز گریه گره گر ز رگ تاک برآید
صفحهٔ ۱ از ۲