خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سیر چمن کی دل افگار گشایداین عقده مگر از رخ دلدار گشاید
۲
جایی که بود چشم سخنگو طرف حرفاز بهر چه عاشق لب اظهار گشاید
۳
با ناز خریدار همان به که بسازدحسنی که دکان بر سر بازار گشاید
۴
از حسن به تدریج توان کامروا شدگلبن چه خیال است به یکبار گشاید
صفحهٔ ۱ از ۳