خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با تنگدلی از لب خندان چه گشایداز خنده سوفار ز پیکان چه گشاید
۲
تیغی است دو دم هر خوشیی کز ته دل نیستچون پسته مرا از لب خندان چه گشاید
۳
افزود ز صحرا گره خاطر مجنونبا پای فروبسته ز میدان چه گشاید
۴
از خنده بیدرد نمکسود شود زخمدلهای غمین را ز گلستان چه گشاید
صفحهٔ ۱ از ۴