خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک شعله شوخ است که دیدار نمایدگاه از شجر طور وگه از دار نماید
۲
گاهی چو تبسم ز لب غنچه بخنددگاهی چو خلش از مژه خار نماید
۳
سر حلقه تسبیح شود گه چو موذنچون تاب گه از رشته زنارنماید
۴
توفیق کلاه نمدفقر نیابدهر کس که به ما طره دستار نماید
صفحهٔ ۱ از ۳