خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردداز خواب روز دلها چون شب سیاه گردد
۲
تا صفحه نانوشته است آسوده از تماشاستدر روزگار خط حسن عاشق نگاه گردد
۳
در ترک اعتبارست گرهست اعتباریچون سر برهنه گردید گردون کلاه گردد
۴
در لامکان کند سیر آه سبک عنانشآن را که قامت او سر مشق آه گردد
صفحهٔ ۱ از ۲