خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط سیه مبادا زان خال سربرآردعمرش تمام گردد چون مور پربرآرد
۲
در غنچگی چو لاله ما شعله طینتان راداغ سیاه بختی دود از جگر برآرد
۳
دم را به لب گره زن کز قعر بحر غواصاز دولت خموشی عقده گهر برآرد
۴
تنها نمی پرد چشم بر دانه های خالشوقت است خیل مژگان چون مور پربرآرد
صفحهٔ ۱ از ۲