خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خالت ز خط مشکین دست دگر برآوردحرصش شود دوبالا موری که پر برآورد
۲
مو از خمیر نتوان آسان چنان کشیدنکز عقل وهوش ماراآن خوش کمر برآورد
۳
چون پسته مغز هر کس از زهر سبز گردیداز پوست چون برآمد سر از شکر برآورد
۴
از پیچ وتاب زنهارچون رشته سر مپیچیدکاین راه پرخم و پیچ سر از گهر برآورد
صفحهٔ ۱ از ۲