خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شدمهر خموشی من جام جهان نما شد
۲
بید از ثمر نظر بست وصل نبات دریافتدل ترک مدعا کرد کارش به مدعا شد
۳
دریای پاک گوهر صورت نمی پذیرداز خودگسست هر کس با معنی آشنا شد
۴
از وصل بحر گوهر زافسردگی است محرومهر دل که آب گردید سرچشمه بقا شد
صفحهٔ ۱ از ۴