خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شداین مرغِ چشم‌بسته از دام دیده‌ور شد
۲
حسنی که کامل افتاد ایجاد می‌کند عشقهر قطره اشکِ این شمع پروانهٔ دگر شد
۳
حاشا که از کدورت نقصان کند دلِ پاکدریا ز تلخرویی گنجینهٔ گهر شد
۴
دست از فغان مدارید گر ذوقِ وصل داریدکز نالهٔ گلوسوز این نی پر از شکر شد
صفحهٔ ۱ از ۴