خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشدخوابی که از خیال است از یاد رفته باشد
۲
از جمع و خرج هستی چون حاصلی نداریماوراق زندگانی بر باد رفته باشد
۳
هرکس که زندگی را در بندگی سرآوردامید هست از اینجا آزاد رفته باشد
۴
زین صیدگاه ما را دل‌بستگی به دام استچون دام هست در خاک صیاد رفته باشد
صفحهٔ ۱ از ۳