خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشدگراستخوان نگیری باز از هما چه باشد
۲
عشق است مصر اعظم عقل است روستایشزین بیش اگر نباشی در روستاچه باشد
۳
از راه بیخودی عرش یک نعره وارراه راستاز خویش اگربرآیی ای نارساچه باشد
۴
نی صاحب نوا شد تا ریخت برگ ازخودگربرگ را بریزی ای خوش نوا چه باشد
صفحهٔ ۱ از ۴