خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عشق یار نوخط دل زود می گشایدفصل بهاراز دل زنگار می زداید
۲
حسن برهنه رویان بر یک قرار باشدهر روز خط کمالی بر حسن می فزاید
۳
از یار چارابرو سخت است دل گرفتنکشتی ز چار موجه کمتر به ساحل آید
۴
هر کس فکند خود راافکند عالمی راهر کس به خود برآید با عالمی برآید
صفحهٔ ۱ از ۲