خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون رنگ می زمینا بیرون دوید بایدنه پرده فلک از هم دریدباید
۲
کرسی چه حاجت آن را کز عرش برگذشته استاز زیر پای منصور کرسی کشید باید
۳
سالی دو عید مارا از غم برون نیارداز باده دوساله هر دم دوعید باید
۴
گرحنظل فلک را در ساغری فشارندبا جبهه گشاده برسرکشیدباید
صفحهٔ ۱ از ۳