خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن چشم اگرچه خود را بیمار می‌نمایدغافل مشو ز مکرش عیّار می‌نماید
۲
دزدیدن تبسم پیداست از لب اوآبی که در عقیق است ناچار می‌نماید
۳
دشواریی ندارد راه فنا ولیکنراهی که بی‌رفیق است دشوار می‌نماید
۴
هرکس ز روزن دل در عالم است سیارعالم به چشم مستان گلزار می‌نماید
صفحهٔ ۱ از ۳