خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سفر گزین که سخن در وطن غریب نگرددشکسته پای وطن را سخن غریب نگردد
۲
نمی توان به وطن ناله ای به درد کشیدننوای مرغ چمن در چمن من غریب نگردد
۳
غریب روی زمین گشتم از غریب خیالیکه هیچ کس به وطن همچومن غریب نگردد
۴
تو تا به شعله نغلطی سخن برشته نگرددتو تا یتیم نگردی سخن غریب نگردد
صفحهٔ ۱ از ۲