خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فتنه چشم تو چون ز خواب برآیداز طرف مغرب آفتاب برآید
۲
دست دعای ملک دود ز دو جانبچون به بغل خانه رکاب برآید
۳
ماه شب چارده ستاره روزستچون به لب بام بی نقاب برآید
۴
لعل لبت آب بست بر لب خشکمتا در گوش تو چون ز آب برآید
صفحهٔ ۱ از ۳