خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل صاف پروای محشر نداردکه دریا غم از دامن تر ندارد
۲
بساز ای خردمند با تیره بختیکه دریا گزیری ز عنبر ندارد
۳
شود تخته مشق هر خار و خس راچو دریا بزرگی که لنگر ندارد
۴
شود خشک همچون سبو دست آن کسکه باری ز دوش کسی برندارد
صفحهٔ ۱ از ۲