خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه گل از خودآن مرده دل چیده باشدکه زخمی به درویش نخندیده باشد
۲
تواند به مجنون کسی کرد کاوشکه پیشانی شیرخاریده باشد
۳
کسی را رسد پا به دامن کشیدنکه صد بار بر خویش گردیده باشد
۴
کند با گهر در میان دست آن کسکه چون رشته بر خویش پیچیده باشد
صفحهٔ ۱ از ۴