خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشاط جهان را بقایی نباشدگل رنگ وبورا وفایی نباشد
۲
خوشا رهنوردی که خود را به همتبه جایی رساند که جایی نباشد
۳
کند سیر درلامکان مرغ روحشفقیری که او را سرایی نباشد
۴
حضورست فرش دل گوشه گیریکه در کلبه اش بوریایی نباشد
صفحهٔ ۱ از ۳