خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن کی به جانهای غافل نشیندز دل هر چه برخاست در دل نشیند
۲
غبار یتیمی است جویای گوهرغم عشق در جان کامل نشیند
۳
اگر صید غافل شود عذر داردز صیاد عیب است غافل نشیند
۴
مرا می کند سنگ طفلان حصاریاگر جوش دریا به ساحل نشیند
صفحهٔ ۱ از ۳