خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا ناله از پرده دل برآیدبه نازی که لیلی ز محمل برآید
۲
درین باغ چون سرو آزادگان رابه جای ثمر عقده دل برآید
۳
اگر مزرع هستی این رنگ داردبر آن دانه رحم است کز گل برآید
۴
خوشا کعبه دل که در آستانشبه یک آه صدکار مشکل برآید
صفحهٔ ۱ از ۳