خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به همچون منی آسمان چون برآیدخم می چسان بافلاطون برآید
۲
چنان هویی از دل به صحرا برآرمکه لیلی نداند ز حی چون برآید
۳
مرا دانه گویی چنین نذر کرده استکه از خاک همراه قارون برآید
۴
مبیناد روی خوشی عقل ناقصکه نگذاشت این طفل مجنون برآید
صفحهٔ ۱ از ۴