خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ناله نی هر کس هشیار نمی گردداز صور قیامت هم بیدارنمی گردد
۲
در غمکده هستی بر کوچه مستی زنکاین راه به هشیاری هموارنمی گردد
۳
از طینت زاهد می خشکی نبرد بیروناین شوره زمین هرگز گلزار نمی گردد
۴
ز افشردن پا گردد گفتار جهان پیمابی نقطه پا برجاپرگار نمی گردد
صفحهٔ ۱ از ۴