خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می می چکد از چشمش جانانه چنین بایداز گردش خودمست است پیمانه چنین باید
۲
افسوس نمی داند انصاف نمی فهمداز رحم دل جانان بیگانه چنین باید
۳
تا بال زند برهم آتش جهد از بالشمشتاق فنای خودپروانه چنین باید
۴
بالی است سبک پرواز اسباب سرای مادر رهگذر سیلاب کاشانه چنین باید
صفحهٔ ۱ از ۳