خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ربود عقل و دلم را جمال آن عربیدرون غمزه مستش هزار بوالعجبی
۲
هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجهکنون چو مست و خرابم صلای بی‌ادبی
۳
مُسَبِّب سبب این جا در سبب بربستتو آن ببین که سبب می‌کُشد ز بی‌سببی
۴
پریر رفتم سرمست بر سر کویشبه خشم گفت چه گم کرده‌ای؟ چه می‌طلبی؟
صفحهٔ ۱ از ۵