خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو آسمان منی من زمین به حیرانیکه دم به دم ز دل من چه چیز رویانی
۲
زمین خشک لبم من ببار آب کرمزمین ز آب تو یابد گل و گلستانی
۳
زمین چه داند کاندر دلش چه کاشته‌ایز توست حامله و حمل او تو می‌دانی
۴
ز توست حامله هر ذره‌ای به سر دگربه درد حامله را مدتی بپیچانی
صفحهٔ ۱ از ۴