خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خطی کان رخ تازه می آوردجهان را به شیرازه می آورد
۲
شرابی است لبهای میگون یارکه مستی وخمیازه می آورد
۳
ز رخسار خوبان شراب کهنبرون صد گل تازه می آورد
۴
ازان ساختم با خیال از وصالکه مستی به اندازه می آورد
صفحهٔ ۱ از ۲