خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شور عشق مرا شد دل خراب لذیذکه می شود چو نمکسود شد کباب لذیذ
۲
به کام نشائه شناسان شیوه معشوقبود چو تلخی می تلخی عتاب لذیذ
۳
ز خط به خوردن خون چشم یار مایل شدکه در بهار به مستان بود شراب لذیذ
۴
مدار از دل من تیغ آبدار دریغکه هست بر جگر تشنه همچو آب لذیذ
صفحهٔ ۱ از ۳