خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حب جاه خواری دنیا شود لذیذاز ذوق نشائه تلخی صهبا شود لذیذ
۲
از طفل مشربی است که در کام ناقصاناین میوه های خام تمنا شود لذیذ
۳
خوش کن به شور عشق دهن تاچو ماهیاندر مشرب تو تلخی دریا شود لذیذ
۴
دیوانه شو که سنگ ملامتگران ترادرکام همچو میوه طوبی شود لذیذ
صفحهٔ ۱ از ۲