خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پاس درد و داغ عشق از دیده های شورداردر میان زنگیان آیینه را مستور دار
۲
نیست در دست سبوی می عنان اختیارراز عشق از دل تراوش گر کند معذور دار
۳
ریزه چینان قناعت پرده دار آفتندخرمن خود را نهان در زیر بال مور دار
۴
بی نمک نتوان جگر خوردن درین ماتم سراحق بخت شور را ای بی نمک منظور دار
صفحهٔ ۱ از ۲