خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غیر عبرت هیچ چیز از دار دنیا برمدارهر چه را خواهی ز چشم انداخت از جا برمدار
۲
لنگر پرواز روح عرش جولان می شودسوزنی زین خاکدان باخود چو عیسی برمدار
۳
چشم اگر داری که گردی عین دریا چون حبابتا دم آخر نظر از روی دریا برمدار
۴
حرف حق گفتن به خون خویش فتوی دادن استپنبه چون حلاج از مستی ز مینا برمدار
صفحهٔ ۱ از ۳