خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که می داند که برگردد سخن درکوهسارکی به حرف سخت بگشاید دهن درکوهسار؟
۲
تنگ خلقی لازم سنگین دلی افتاده استاین پلنگ خشمگین دارد وطن در کوهسار
۳
تا قیامت ماتم فرهاد نا حق کشته راتازه دارد لاله خونین کفن درکوهسار
۴
ناله عشاق در فریاد آرد سنگ رااز هم آوازست فارغ کوهکن درکوهسار
صفحهٔ ۱ از ۵